Lekker he, risotto. Hmmmmm. Maar natuurlijk maak je altijd teveel en sta je op het einde van de avond die hele pan heerlijke risotto leeg te kiepen boven de afvalbak. Jammer!

Maak er liever risottokoekjes van. Doe wat bloem bij de risotto om deze wat steviger te maken. De risotto is wat lichter van smaak, de koekjes mogen wat meer smaak hebben. Voeg dus gerust nog wat peper en zout toe naar smaak en rol middelgrote balletjes van de risotto die je goed samenknijpt. Plet ze nu en bak de koekjes in een koekenpan op laag vuur in tien tot vijftien minuten goudbruin. Je kunt ze nu wat langer bewaren en opeten als snack of bij de lunch. Lekker met een sausje van yoghurt, knoflook en peper en zout.

Smakelijk!

Er zit geen brood in
Deze rauwe industriestad te temmen
Wolken, beton, grauw asvalt
Lelijk als de nacht maar altijd oprecht

Wxe9 hedde gij doar nou te zuuke?
Maar Tilburg ademt, loopt en is zichzelf
Meej jou hebbe wij niks te schaften
Ge zuukt het mar uit!

Wie mee wil doen, doet mee
Een biertje op de korte Heuvel, bende gij er ok?
Sjoppen op het Pieter Vreedeplein
Tilburg is niet hip en hot, maar wel cool.

Die plek die in je kop blijft steken. Als een uitgesleten pad. Die plek die je altijd daaraan koppelt. Wat is het met die plek. Je kunt er nooit meer gelukkig zijn en iedere millimeter aarde herinnert je aan hoe je je toen voelde. Veel mensen die een geliefde verloren of een kind of wat dan ook dat ingrijpt op je leven hebben een sterke behoefte weg te gaan van die plek waar ze woonden. Vaak knappen ze daarna op. Ze zeggen weleens dat hoe ver je ook reist, je problemen altijd met je meereizen, maar ik heb ontdekt dat dat niet waar is. Talloze keren heb ik, die vaak ergens anders opnieuw begon, gemerkt dat aan je karakter en aan je problemen soms weer een hele andere interpretatie gegeven kan worden waardoor het ineens niet meer zoxb4n issue is.

En ik vraag me af, in hoeverre wordt wie je bent bepaald door jezelf en in hoeverre door anderen en het beeld dat ze van je hebben? Mensen die roepen: "Zo ben ik nu eenmaal." lullen er maar wat langs. Uit neurologische onderzoeken hebben wetenschappers kunnen afleiden dat het uitzonderlijk is als een karakter onveranderlijk blijft, het hele leven. De enige constante is juist verandering. Maar die verandering moeten we dan wel zelf willen. Komt het uiteindelijk toch weer uit bij de eeuwige dooddoener:

"Kan ik niet ligt op het kerkhof, en wil ik niet ligt ernaast."

Out with the new, in with the old

2010 was voor mij een jaar van afscheid nemen. Afscheid nemen van vriendschappen die niet lekker meer zaten, afscheid nemen van een relatie die te krap zat en me geen recht deed. 2010 was ook een jaar van herijken. Nee, de gouden jaren waren echt voorbij en die opleving van de economie halverwege dit jaar kwam eigenlijk niet echt. Om me heen zag ik verwende mensen, gewend geraakt aan de voorspoed, de stijging van huizenprijzen van 5% per jaar. Er zijn genoeg mensen, vaak starters, soms singles die allang waren verkast naar een andere woning als hun huidige woning maar werd verkocht. Zonder winst, desnoods met een klein verlies. Voor veel mensen is dat in 2010 echter nog steeds niet gebeurd.

De woningmarkt gaat in 2011 niet opleven. De economie gaat geen ontzettende sprong maken. Ook dat blijft in 2011 uit. Wat in 2011 wel zichtbaar zal worden is wat we WEL nog hebben. Familie, liefde, vriendschap, en toch nog steeds een erg goed leven voor de meesten van ons. 2011 wordt het jaar waarin we dankbaar zijn daarvoor, het niet meer voor lief nemen dat we 's ochtends wakker worden en we brood kunnen smeren en 's avonds genoeg kunnen eten. Er zijn genoeg plaatsen in de wereld waar dit ontbreekt. We gaan ons bekommeren om een meer duurzame levenstijl. En we gaan hard werken om deze te kunnen handhaven.

Bij het aftreden van Femke Halsema merkte ik een kentering. Alom was respect voor Halsema terwijl er in het verleden vaker honend werd gesproken over haar. Die houding past ons niet meer. In 2011 gaan we laten zien dat we daarboven staan en dat we het wel kunnen. Dat is, althans, mijn wens voor 2011. En ik weet zeker dat ik niet alleen ben.

Oven op 220 graden.

200 g. garnaaltjes of rivierkreeftjes in 'n schaaltje.

In n pan lenteuitjes (3) roerbakken, tomatenpuree (klein blikje), 150 ml slagroom en een scheut metaxa erbij.

Op smaak brengen met zout, peper en dille en over de garnalen gieten. Bestrooien met feta (ongeveer 100 gram) en 10 tot 15 minuten in de oven.

Eten met versgebakken brood en een griekse salade van tomaten, komkommer, olijven en feta.

Soms is het niet moeilijk. Lekkah, lekkah!

Ik stik hier bijna.
In dit land.

Burgerlijke achtertuintjes.
Heggen die maar niet recht worden.

Gras als een statisch geheel.

Ik verlang naar een schreeuw in de ruimte.
Iets dat verschil maakt.
Rauw, oprecht, echt.
Een bodempje rode wijn en een sigaret.

Of echte vrienden die niet thuis geven.
En als puntje bij paaltje komt altijd weer verdwijnen.

"Soap And Water"

Soap and water
take the day from my hand
scrub the salt from my stinging skin
slip me loose of this wedding band

Soap and water
hang my heart on the line
scour it down in a wind of sand
bleach it clean to a vinegar shine

Daddy’s a dark riddle
Mama’s a headful of bees
you are my little kite
carried away in the wayward breeze

Soap and water
wash the year from my life
straighten all that we trampled and tore
heal the cut we call husband and wife

Daddy’s a dark riddle
Mama’s a handful of thorns
you are my little kite
caught up again in the household storms

Daddy’s a dark riddle
Mama’s a headful of bees
you are my little kite
carried away in the wayward breeze

Haven’t we both heard enough babe
This is what we’re gonna do
Let me put my arms around you once more
There’s nothing left here to prove

Walk away just a little bit slower
Better hold on tight, will we ever learn to let it go
Break Through to the other side
I keep wondering
When were you ever gonna let me know
That you just wanted something else in life

What do you say when it’s all over
What do you know when nothing’s going right
The troubles in your mind
What do you do when you get lost inside your soul
Where do you go when love’s gone
What do you say nothing at all

It was so hard when I watched you falling down
But it was time for you to walk alone
Just know if you really need a friend
And you’re feeling like you can’t go on

Just walk back just a little bit faster
Take my hand I will blow your fears away
Break through to the other side
For bitter or worse I know you better than anyone else
And I’ll be by your side

What do you say when it’s all over
What do you do when it’s all gone
What do you do when you get lost inside your soul
Where do we go when love’s gone
What do you say nothing at all

When it all becomes reality
That this is where it ends for you and me
I’m about to lose my mind
Will love find a way on time
Please don’t try and kiss these tears away
We know we’ve both have made mistakes
If I could do it all again
I wouldn’t change a single thing

What do you say when it’s all over
What do you do when it’s all gone
What do you do when you get lost inside your soul
Where do we go when love’s gone
What do you say nothing at all
What do you say nothing at all
What do you say nothing at all

Walnoten tapenade:

Ingredixebnten

1 potje zwarte olijven zonder pit

1 potje zongedroogde tomaten op olie

200 gr. walnoten

100 gr. geraspte kaas

3 eetlepels tomatenpuree

zout en peper

3 tenen knoflook

1 dl. olijfolie

Hij zit er zomaar zieligjes bij, de kikker. Ik heb hem net op de rand van de vijver gezet en water over hem heen gegooid. Komop kikker, spring weg, doe iets!

Kikker heeft al heel wat overleefd. Toen mijn kat nog leefde is hij meermalen ontsnapt aan een zekere dood. Hoe vaak ik mijn kat niet bij haar nekvel heb moeten pakken terwijl ze grommend weigerde om los te laten! Maar deze keer kan ik poes niet meer de schuld geven. Poes is niet meer en kikker keek uit naar een lang gelukkig leven als enige huisdier hier op mijn domein. Een enorme tuin, een eigen vijver, gezelschap van de vissen. Wat wil je nog meer?

Ja. En toen kwam ineens afgelopen vrijdag voorbij. Ik weet niet goed waarom kikker nu zo graag in de berging rondsprong, maar op de een of andere manier zat hij/zij (kikkers zijn tweeslachtig) telkens als een klein kind voor de deur van de berging te wachten. Ik heb nog geprobeerd kikker weg te jagen, maar het mocht allemaal niet baten. Kikker moest en zou in de berging vertoeven. De stoffige, gortdroge berging. En ik heb er ook helemaal niet meer aan gedacht om een bakje water in de berging te zetten, of de deur open te zetten, wat ik ook nog weleens doe. Arme kikker. Volledig uitgedroogd in die stoffige berging..

Laten we hopen dat het geen prins is, want dan ben ik zwaar gen**id.